En misschien ook nog douchegel en shampoo

Hij is vertrokken.

Zeventien is hij, en dus al lang geen kind meer. De tijd waarin je zijn kleren voor op kamp in handige waterdichte pakjes stak – voor elke dag weg van huis een verse onderbroek, T-shirt, short, trui en kousen, én een extra pakje voor je-weet-maar-nooit – is lang vervlogen. Hij maakt nu zelf zijn rugzak. Enkel bij de logistieke ondersteuning mag je nog helpen. Want die wordt er jaar na jaar niet makkelijker op.

Voor wie zeventien is, is het kamp van de jeugdbeweging meer dan alleen maar een week uit kamperen. Eerst is er HET VOORKAMP. Daar worden ettelijke fietskilometers vermaald (zo’n 180 in anderhalve dag), een concert bijgewoond in Brugge en Ostend Beach en waar ze slapen onderweg, dat zien ze nog wel. Alsof dat allemaal niet genoeg is, moet er eerst nog opgetreden. Met de band, weet u wel, en de rest van de jeugdbeweging komt supporteren. Zo’n kleine honderd kilometer verderop, dus moet die fiets daar ter plekke raken. Net als de bagage voor de eerste dagen onderweg, de instrumenten en de geluidsinstallatie. En de Zoon, niet te vergeten.

Daar moet jij gelukkig niet bij helpen. Je man rijdt, want de hele handel moet in de aanhangwagen en de Zoon kan jou ocharme toch niet vragen om de stad in te rijden met zo’n ding. Het idee! Neen, jij moet alleen even de checklist overlopen. En snel nog geld gaan pinnen, haargel kopen en medicijnen halen, want hij zit sinds gisteren met zo’n vieze hoest, en zijn keel doet ook al een beetje pijn. Maar erg is dat niet. Het wordt alleen wat moeilijk zingen, straks op het podium.

En dan is hij weg.

Zonder de hoestsiroop uiteraard, die op tafel is blijven staan. En zonder de sjaal voor zijn zere keel. Zonder handdoeken ook, maar dat geeft niet. Want de echte bagage vertrekt met de bus en moet zondag pas binnengebracht worden. Dus heb je nog ruim de tijd om alles rustig te controleren. Om zijn zwembroek, een strandlaken en een paar extra sokken in de rugzak te steken. En misschien ook nog douchegel en shampoo. Dat komt altijd van pas. Ook al hebben zijn leiders gezegd dat de jongens niet te veel moesten inpakken. ‘Want het is een mannenkamp, en dan geeft het niet als je stinkt.’

Je zucht. Je kijkt ernaar uit tot hij terug is. En stiekem hoop je dat hij het smerigste deel van zijn bagage onderweg ergens achterlaat.

 

Eindejaarsopruimwoede

Het is al enkele jaren aan de gang, maar vorige week merkte ik voor het eerst dat het menens was. Het drong tot me door toen ik – na het leegmaken, ontvetten en anderzijds schoonmaken van keukenkasten – plots een vaatwasser vol speelgoed had. Want ook de poppen en de dino’s konden dringend een wasbeurt gebruiken. Volgende week zijn trouwens de duplo’s en de lego’s aan de beurt. Dat kan ik prima combineren met de schoonmaak van de resterende keukenkasten én het opruimen van mijn bureau.

2013-12-22 14.23.25

Enfin.

Het blijkt dus elk jaar opnieuw van dat. Als het einde van december nadert, gebeurt er iets vreemds in mijn hoofd. Terwijl andere mensen focussen op wat écht belangrijk is – het kerstmenu, de ballen, de kaartjes, voor mijn part zelfs een kalkoen of twee – loop ik als een kip zonder kop rond en probeer alsnog mijn hele huishouden op orde te krijgen voor de jaarwisseling. Diep vanbinnen weet ik dat het een verloren strijd is, maar toch werp ik me telkens weer als een verbeten gek in de arena. Het zal mijn aangeboren gevoel voor melodrama wel zijn.

Maar er is hoop!

Ik heb de indruk dat ik elk jaar een beetje dichter bij het werkelijk doel kom: een schoon en proper huis, met enige zin voor orde en systematiek. Met nog slechts één lade voor brol, in plaats van de van oudsher drie of vier. Met nog slechts twee kasten die ik nooit durf open te maken, omdat alles er geheid uitgedonderd komt. Zonder dozen vol afgedankte schoenen, kleren waar de kinders uit gegroeid zijn, speelgoed waarmee ze nooit meer spelen en kousen waarvan je de tweede niet kunt vinden. Een huis zoals het hoort, dus. Ooit moet het haalbaar zijn. Ooit.

Ondertussen vind ik dat ik stilaan een expert word in alternatieve kuismiddelen. Zoals het speelgoed in de vaatwasser, de knuffels in de kussenslopen in de wasmachine, en de Ikea-bakken waarin je alles stilletjes kunt laten verdwijnen zonder dat een haan (of een kind) ernaar kraait.