Allemaal de schuld van de kinders

Eigenlijk is het hele gedoe rond emigreren al dik twee jaar geleden begonnen.
En het was allemaal de schuld van Zoon 1.

Voilà.
Ik kan er dus niets aan doen.

Meerderjarig

Het zit namelijk zo: Zoon 1 werd 18 in 2015 en zat in zijn laatste jaar middelbaar. Zoals dat gaat, zou hij dus drie maanden zomervakantie hebben. Ruim genoeg voor een grote reis. Dat hij naar Ecuador wou, had hij gezegd. Dat leek ons logisch, gezien zijn roots en onze prachtreis van dik twee jaar eerder.
Maar toen kwam het: dat hij geen reisgezelschap had. En: dat dat niet erg was, want hij kon het wel alleen.

Dát was het punt waarop de haartjes op mijn onderarmen overeind kwamen te staan.

Ik dacht het niet

Zelf ben ik ook alleen naar Ecuador gereisd.
Ooit.

In een lang en ver verleden.

Ik droomde van een rondreis door Zuid-Amerika, het hele continent leren kennen. De details zal ik u besparen. U krijgt de korte versie in de plaats: ik kwam nooit verder dan Ecuador. Ik hield er wel een pracht van een Echtgenoot en drie schitterende kinders aan over.
Maar!
Ik was 26. En Zoon 1 was er op het moment van spreken 18.
Bovendien had ik al een jaar in het buitenland gestudeerd, dus ik was wel enige zelfstandigheid gewoon.

Om een lang verhaal kort te maken

Ik vond het dus beter dat hij niet alleen zou reizen. De Echtgenoot kon met hem mee gaan. En waarom dan niet naar een ander Latijns-Amerikaans land? Zo leerde hij nog eens wat anders kennen.
Colombia, zei hij meteen.
De haartjes op mijn armen kwamen nog wat meer rechtop te staan.
Noem mij ouderwets, maar Colombia is nu eenmaal een land dat een hoop connotaties bij mij oproept, en niet meteen de meest idyllische. Maar hey, ik wil best breeddenkend zijn, én bovendien moet een mens niet op vooroordelen afgaan, dus checkte ik het reisadvies van het Ministerie voor Buitenlandse dinges. Bleek dat zij Ecuador eigenlijk gevaarlijker inschatten dan Colombia, op dat moment. Dat viel mee.

Dus ging ik googelen.

En dát had ik beter niet gedaan.

Een half uur later had ik zoveel prachtige plaatjes van Colombia gezien, dat ik het zonde vond dat de Echtgenoot en de Zoon alleen zouden gaan. Mits wat rekenen en tellen, wat sparen en verstandige keuzes maken zou het best lukken om met zijn allen af te reizen. En alle vervelende inentingen hadden al achter de rug, dankzij onze Ecuadorreis een paar jaar daarvoor. Was dat geen pracht van een besparing?

Emigreren

Het was na die reis dat het begon te kriebelen. Emigreren. Daar begonnen wij stilaan van te dromen.
Naar Latijns-Amerika, als het even kon. Colombia, graag.
Het zou nog twee jaar duren eer de definitieve keuze viel: Costa Rica. Het schoonste land ter wereld.

Maar ik kon er dus niets aan doen. Allemaal de schuld van de kinders.

Wilt u graag op de hoogte blijven van onze emigratieplannen? Schrijf u dan in op de nieuwsbrief.
Hier, hier en hier leest u alvast meer.

straatbeeld Salento, Colombia

De eerste doos

De eerste (échte) dag van 2018

2 januari. Dit is officieel de eerste dag van het nieuwe jaar. Gisteren tel ik dus gemakshalve niet mee. Veel verder dan uitslapen, een glaasje drinken bij de familie, opruimen en restjes wegwerken ben ik immers zoals gewoonlijk niet geraakt. Maar vanaf vandaag ga ik weer aan de slag – met de kerstversiering.

Nog nooit eerder zo vroeg geweest

Meer lezen

Dingen die ik ga missen #2

Boeken.

Ik begin me stilaan te realiseren dat ik veel boeken in huis heb. Gigantisch veel zelfs. Zó veel, dat ik ertegenop kijk om ze te tellen. Laat staan te inventariseren. En ik weet dat het een hels karwei wordt om ze te verhuizen. Bovendien heb ik zo’n donkerbruin vermoeden dat boeken en de tropen niet goed samengaan.

Dat weet ik niet zeker. Het is een gok.

Meer lezen

Sssssjt! – nieuw boek in het voorjaar

Dit is een sneakpreview.
Een stiekem voorproefje.
Een watertandertje.
Een blogje reklaam dat ik om twee redenen heb geschreven.
Één: omdat ik zo ontzettend blij ben met het project waaraan ik de voorbije maanden heb gewerkt.
Twee: om jullie in deze koude tijden alvast warm te laten lopen voor Sssssjt!, een erg fijn prentenboek dat volgend voorjaar verschijnt. Meer lezen

Dingen die ik ga missen #1

De sneeuw.

Ik weet het, dat is een boude opmerking voor iemand die op het punt staat naar de Caraïben te verhuizen – ach ja. Wist u dat nog niet? Wij vertrekken volgende zomer naar Costa Rica. Voor eeuwig en altijd. Maar later meer daarover.
Toch is het zo: ik zal de sneeuw missen. Al moet ik daar meteen aan toevoegen dat ik dat gure winterweer vooral erg mooi en leuk en fijn vind wanneer ik binnen mag zitten. Met een warme gemberthee of een koffie en chocolade binnen handbereik en mijn knieën tegen de centrale verwarming.

Want eigenlijk hou ik helemaal niet van de kou. Meer lezen

Wouter Deprez – comedy en catharsis

Ik heb het niet zo voor stand-upcomedians. Ze zijn mij te geforceerd, te plat en meestal volslagen niet-grappig. Volgens mij dan toch. Al kan dat uiteraard aan mijn gevoel voor humor liggen. Of het gebrek daaraan.
Ik heb het zó niet voor stand-upcomedians, dat ik anderhalf jaar geleden spontaan een fles cava opentrok toen ik hoorde dat Geert Hoste zou ophouden met zijn theatertours. En daarna nog een. Nooit meer zappen met de schrik om het hart tijdens de eindejaarsperiode. Woehoe! Ik had er de kater ’s anderendaags met veel plezier voor over.

Natuurlijk zijn er uitzonderingen op die regel. En daar is Wouter Deprez er een van. Meer lezen

Het geluid van de schaar bij je oor

De Dochter heeft mijn haar geknipt.

Dat komt zo: een paar weken geleden had ik een afspraak bij de kapper. Om te knippen en te kleuren. Maar ik voelde me een beetje ziek die ochtend, dus belde ik af. Het is ook niet zó dringend, dacht ik daarbij. En dat ik het nog wel heel even kon houden, met dat onverzorgde hoofd van mij.

Nou. Dat viel tegen.
Meer lezen

Uit de bocht

Ik was te laat vertrokken.
Dat gebeurt wel vaker, en het is nooit een goed plan. Erg snel rijden doe ik gelukkig al een tijdje niet meer – de te zware voet behoort tot een ver en roekeloos verleden – maar mezelf opjutten als een (stress)kip zonder kop kan ik nog steeds als de beste. Gelukkig was de Dochter mee om me enigszins te kalmeren. Ik had ook reden om op tijd te willen komen. Er is immers niet elke dag een tentoonstelling van een van je favoriete illustratoren op een boogscheut van je eigen huis.

Meer lezen