So this is happening

Even heel kort, want het is nog te vers om met de nodige afstand te kunnen reageren. De bagger stinkt en smeult nog hevig en er komt er nog steeds bij. Trollen hebben namelijk erg veel tijd.

Dit is de tijdlijn:

  • dinsdag 7 augustus 2018 | ik word midden in de verhuis gebeld door Focus-WTV met de vraag of ze mogen komen voor een interview over de op handen zijnde verhuis | ik zeg oké | tijdens het verkennend gesprek vooraf horen ze het verhaal van de Echtgenoot en de kinders | ze vinden het schrijnend en vragen ze of ze daar verder op in mogen gaan | wij stemmen toe | hadden we volgens veel mensen dus niet mogen doen.
  • woensdag 8 augustus 2018 | we worden gecontacteerd door Het Nieuwsblad, met de vraag voor een interview | wij stemmen toe | wrong again!
  • maandag 13 augustus 2018 | het interview verschijnt en wordt opgepikt door VRT | shit hits the fan | ik ben een aandachtshoer, een leugenaar en een aansteller die even in het nieuws wou komen om meer boeken te verkopen | de Echtgenoot en de kinders ook zoiets | that’s life.

Dit is een andere tijdlijn:

  • maart 2008 | ik publiceerde een boek over kinderen en racisme.
  • juni 2014 | ik postte voor het eerst een blog over een (van de vele) racistische incidenten die wij meemaken | ik postte daarna nog een hoop soortgelijke blogs.
  • maandag 13 augustus 2018 | het internet-trollenleger besluit dat er geen sprake is van racisme, omdat ik ooit beweerd heb dat we graag in ons huis in Avelgem hebben gewoond en dat we zin hadden in de verhuis | ik blijk plots niet over onze individuele situatie te hebben gesproken, neen: ik heb mijn gemeente te kakken gezet en heb ALLE Vlamingen beledigd | het kan verkeren.

Bij deze:

  • Fijn dat al die trollen massaal mensen kennen die gekleurd zijn en nooit racisme hebben meegemaakt. Ik ben oprecht blij voor hen. Misschien is er alsnog hoop. Dat is echter geen bewijs dat het ons niet is overkomen.
  • Neen, niet alle Vlamingen of Belgen zijn racist. Dat heb ik ook nooit beweerd – tot spijt van wie niet kan of wil lezen. (Selectief analfabetisme is blijkbaar een ding.) Helaas zijn wij er wel een hoop tegengekomen.
  • Neen, in Avelgem is het niet erger dan elders. Anders waren we wel gewoon naar een andere gemeente verhuisd. En fijn dat de trollen alsnog een poging doen om onze relatie met het gemeentebestuur om zeep te helpen. Ik ga er echter van uit dat ons bestuur verstandig genoeg is om dit soort strategie te doorzien.
  • Ja, wij hebben graag in ons huis gewoond. Et alors?
  • Ja, wij dromen al een paar jaar van vertrek. Et alors?
  • Ja, een van de zonen blijft hier. Zijn lief, zijn studies, zijn keuze. Mag dat?
  • In een vorig interview was de invalshoek anders. Dat klopt. En neen, dat is geen bewijs dat de onverdraagzaamheid toen niet meespeelde. Alleen een bewijs dat we het te lang met de mantel der liefde hebben bedekt.

Ondertussen krijg ik via privé-berichten en mail een hoop getuigenissen van mensen die dit alles erg herkenbaar vinden. Zij kiezen ervoor om niet online te getuigen, en ik snap steeds beter waarom.

Duizenden foto’s

Er lopen drie mannen rond in huis. Ze zijn tussen 20 en 30 jaar oud, spreken Pools en beetje Engels, en zijn onvoorstelbaar goed in inpakken. Gelukkig maar, want bij mij schiet dat soort dingen voor geen meter op. Dat heb ik de voorbije weken meer dan eens gemerkt bij het voorbereidende werk. Vooral toen ik aan de foto’s begon.

De Gevaarlijke Kast

Meer lezen

Over peultjes en een app

bonen

Het is nog dik zes weken tot ons vertrek. Dat is nog 45 dagen en 15 uur, oftwel 1.095 uren, of 65.730 minuten. Ik weet dit allemaal zo precies omdat ik sinds enige tijd een appje heb dat mij dat op eender welk moment van de dag laat zien. Eigenlijk heb ik dat appje al langer. Al sinds een maand of negen. Maar toen waren de cijfers nog dermate hoog, dat ik er mij weinig bij kon voorstellen. Laat staan dat ik er wat bij voelde. Dat is nu wel anders.

Ik voel vooral zenuwen.

Meer lezen

Een rugzak vol afscheid

Het is woensdag en de laatste leerlingen hebben het klaslokaal verlaten. Ze waren maar met zes en ze bleven amper anderhalf uur, maar het lijkt alsof er een kleine tornado is langsgeweest. Ik ruim de lege brikjes op, veeg de tafels schoon en zet alle stoelen op hun plek. We hebben naar goede gewoonte het schooljaar afgesloten met een drankje. Het is het soort afscheid dat deugd doet: iets fris kunnen drinken in dat veel te warme klaslokaal, stoom aflaten van de voorbije examens en dan nog wat improvisatieoefeningen als feestelijke afsluiter.
Het lijkt op andere jaren.

Meer lezen

De comfortabele ornitholoog

Ik moet een jaar of tien, elf zijn geweest toen ik het woord voor het eerst hoorde: ornithologie.
Ik vond het zo mooi klinken, dat ik het prompt bij mijn hobby’s opnam. Al gauw stond het overal te prijken. In mijn dagboek, mijn schoolopstellen en de vriendenboekjes. Hobby: ornithologie. Ik ben nooit vies geweest van een beetje overdrijven. En bovendien vond ik het geeneens gelogen. Want ik zat al eens met of zonder verrekijker door het raam te staren. En daar kwam, behalve de kat van de buren en die mooie jongen van drie straten verder, af en toe een vogel in het vizier. Dus?

roodborstje

Van mussen, merels en kievits

Meer lezen

het roodborstje en de mol

IJsvogel

(Neen, dit is geen roodborstje. En ook geen mol. Lees gewoon even verder, oké?)

Ik dacht: misschien moet ik maar eens bloggen over de vogels in de tuin.

Het is niet dat er anders veel spannende dinges gebeuren in mijn leven momenteel. Neen, qua drama en opwinding valt er heden ten dage bitter weinig te vertellen. Of ik zou het over mijn heerlijk zachte pantoffels, een stukje Lindt-chocolade of om een occasioneel blokje om moeten hebben – mijn persoonlijke dagelijkse hoogtepunten.

Neen. De vogels dan.

Meer lezen

Dat van die stofzuiger

We hebben een stofzuiger gekocht voor de Zonen.

Die hadden ze vandoen. Sinds begin deze maand hebben ze namelijk samen een appartement te onderhouden in Gent. En dat lukt niet zo goed met stoffer en blik.  Vandaar dus de aankoop – zodat ze alles perfect proper kunnen houden.

borstel

Een en ander heeft te maken met het vooruitzicht dat ik er binnenkort niet meer ben om aan de alarmbel te trekken wanneer het de spuigaten uit loopt. (Geen paniek. Dat klinkt dramatischer dan het is. Hier leest u waar het écht over gaat.) Want de jongens gaan niet mee naar Costa Rica. Zij blijven hier om hun studies af te maken – met de plechtige belofte van ons daarna te volgen, natuurlijk. Daar heb ik ze maar een heel klein beetje toe gedwongen.
En dus zullen ze helemaal voor zichzelf moeten zorgen. Koken, wassen, kuisen.
De hele reutemeteut. Meer lezen

Dat ik mijn tweede armpje mis, verdomme

Wat ik heb geleerd van mijn schouderoperatie?

Een heleboel. Maar vooral dit: hoe moeilijk het is om dingen te doen met één arm. En daarbij aansluitend: hoe weinig we erbij stil staan dat we voor nagenoeg alles onze beide handen gebruiken. Hoe erg ik mijn tweede armpje mis, dus.
Daarom, hierbij een lijstje van Dingen-die-je-niet-of-moeilijk-kunt-met-één-hand: Meer lezen

Klein, klein kleutertje

Tante Terry is dood.

Dat hoorde ik een paar dagen geleden op de radio.
Ik werd er op slag een beetje treurig van.
Tante Terry – oftewel Terry Van Ginderen of Esther Verbeeck – had indertijd een van de weinige kleuterprogramma’s die ik mij van de Vlaamse televisie kan herinneren. Natuurlijk, er was ook Karolientje met haar bootje. En Kapitein Zeppos en Merlina. Maar die waren voor net iets oudere kinderen. En zij hadden geen gitaar! Meer lezen

Allemaal de schuld van de kinders

Eigenlijk is het hele gedoe rond emigreren al dik twee jaar geleden begonnen.
En het was allemaal de schuld van Zoon 1.

Voilà.
Ik kan er dus niets aan doen.

Meerderjarig

Het zit namelijk zo: Zoon 1 werd 18 in 2015 en zat in zijn laatste jaar middelbaar. Zoals dat gaat, zou hij dus drie maanden zomervakantie hebben. Ruim genoeg voor een grote reis. Dat hij naar Ecuador wou, had hij gezegd. Dat leek ons logisch, gezien zijn roots en onze prachtreis van dik twee jaar eerder.
Maar toen kwam het: dat hij geen reisgezelschap had. En: dat dat niet erg was, want hij kon het wel alleen.

Meer lezen