Elektriciteit, zen en geduld

Het heeft hier de voorbije dagen flink geregend en geonweerd. Dan valt de elektriciteit uit. Soms gaat het maanden goed en gebeurt er niets. En soms gebeurt het elke dag opnieuw en duurt het urenlang. Het is onvoorspelbaar. Vorige week gebeurde het 5 keer en de langste periode-zonder-stroom duurde 15u.

15 uur is lang, vooral ’s avonds.

Het is hier al donker om (klokslag) 18u en pas weer licht om 5u ’s morgens. En zonder elektriciteit valt er niet veel te beleven. Vooral niet wanneer er veel wind staat en de kaarsen telkens uit gaan. Ramen sluiten zou helpen, maar daar doen we niet aan, behalve in de slaapkamers. Het kan ook niet, want onze woonkamer heeft maar 3 muren – de kant naar de tuin is letterlijk volledig open. Dat is ontzettend aangenaam bij deze tropische temperaturen, maar misschien moeten we toch maar eens op zoek naar stormlampen.
Het is een oefening in geduld en zen. En laat dat nu niet meteen mijn forte zijn. Dus na een uur of wat bel ik naar ICE – het Instituto Costarricense de Electricidad.

Bellen naar het nutsbedrijf is een avontuur op zich.

Wat dat betreft is er weinig verschil met België. Ze nemen niet of nauwelijks op, zelfs op het noodnummer. Ze verbinden je door naar nergens. Ze vertellen je dat er een boom is omgevallen. Of een bliksem ingeslagen. Of nog iets anders, want eerlijk: ze weten het niet zeker. Nee, ook niet na 12u stroomonderbreking. Er is vast wel iemand onderweg. Om te kijken of om het op te lossen. Vast wel.

Maar dat geeft allemaal niet.

Want opgelost raakt het altijd. En het moet gezegd: ik heb een grenzeloze bewondering voor de mensen die hier herstellingen aan het elektriciteitsnet moeten uitvoeren. Het vereist volgens mij een heel speciaal soort hoger inzicht in de wetten der fysica.
Bovendien: we wonen aan de rand van het regenwoud. De grond is hier erg vruchtbaar – als je vandaag per ongeluk een pit laat vallen, staat er morgen een struik op je oprit. Maar tegelijkertijd is het systeem fragiel: de meeste bomen kunnen hun wortels niet diep verankeren en dus vallen ze makkelijk om. Een paar dagen stortregen in combinatie met een fikse wind is genoeg. En die bomen vallen zonder uitzondering op elektriciteitskabels.

We hebben er dan ook heel wat – kabels en bomen.

Ach ja. Je leert ermee omgaan. Je kweekt als het ware geduld en zen (en dat is heel wat, in mijn geval). Je zorgt dat je gsm en je laptop altijd opgeladen zijn. Je leert van koude douches houden, wat best wel meevalt bij 30°. Je houdt zo weinig mogelijk eten in de koelkast en je vreet die pot ijs lekker helemaal leeg.
En bovendien is de tuin na afloop van zo’n stortbui nog duizend keer mooier.

 

 

 

Spread the love

4 gedachten over “Elektriciteit, zen en geduld

  • 27 mei 2019 om 11:07
    Permalink

    Tine, ik denk dan meteen aan allerlei dieren -slangen en zo- die je woonkamer komen binnen gewandeld, gekronkeld, met maar dirie muren .. 😳 Of slaat mijn fantasie op hol? Liefs, Mieke

  • 27 mei 2019 om 11:18
    Permalink

    Hei Mieke,
    Slangen hebben we nog niet in huis gehad. Wel sprinkhanen, wandelende takken en massa’s gekko’s. Er volgt ongetwijfeld nog een blogpost over beestjes allerhande 🙂
    xx

  • 28 mei 2019 om 8:20
    Permalink

    Amai, heb je dit soort planten in je achtertuin? Wauw! Ik probeer me voor te stellen hoe jullie leven er nu uitziet, … Moeilijk op dit moment vanuit een zwart België op een grijze dag.
    Ik lees graag af en toe eens een stukje over jullie als dat kan 🙂 Het is zo fijn om te lezen hoe iemand zijn hart volgt en ik vind het heel moedig dat je het aandurft om iets te ondernemen dat niet zo gemakkelijk is. Ik hou wel van dit soort ondernemingen om een wending aan je leven te geven in plaats van te blijven hangen in een ‘ochgod-ik-en-het-is-allemaal-de-schuld-van’-gevoel. En het werkt aanstekelijk om zelf verder te blijven dromen en de dagen zo mooi mogelijk te maken. Ook als er geen elektriciteit is 🙂 Hou jullie goed!

  • 28 mei 2019 om 10:26
    Permalink

    Krachtig, jullie daar. Als de elektriciteit hier 2 seconden uitvalt, dan liggen bedrijven, scholen en ziekenhuizen op hun… g*t!
    Het is verfrissend te lezen dat ook dan het leven verder gaat, de zon opkomt of nog onder gaat. En dat er ook op zo’n manier momenten gewoon adem is… En vertrouwen. Dat die klote electriciteit wel weer gaat aanpakken…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *