Groeten uit het Lijsternest # 2 – Bloed en drama

2016-11-02-13-31-53

Ik zou vandaag de wandeling van het Streuvelspad doen. Dat is een tochtje van dik 6 kilometer, dat hier aan de deur start. Nu moet ik toegeven: ik had al eens op de routeplanner gekeken of ik hier en daar een stuk kon afsnijden, voor als het te lang zou worden/ het te lastig zou worden/mijn voeten pijn zouden doen het zou regenen. Maar kijk: ik wandelde het hele ding af, meermaals vrolijk neuriënd en heel af en toe zelfs een beetje huppelend, behalve op de stukken waar het bergop ging, uiteraard. Daar had ik het te druk met hijgen.

2016-11-02-14-24-08   2016-11-02-13-36-48 2016-11-02-14-23-35   2016-11-02-14-18-53   2016-11-02-13-37-39   2016-11-02-13-31-42

Tegen het einde viel er al eens een druppel regen, maar toen was het al te laat om nog een binnenweg te nemen. En toen kreeg ik zeer aan mijn hiel. Daar zat een blaar op van 2 dagen geleden, die ik had opgelopen toen ik voor het eerst mijn steunzolen had uitgeprobeerd tijdens een wandeling. Ik had er veiligheidshalve een pleister op gelegd, maar helaas.

Dit was het resultaat bij aankomst in het Lijsternest – net voor een stevige plensbui, trouwens:

2016-11-02-18-48-46

Enfin. Ik ben best trots op mezelf. Het was een ontzettend mooie wandeling, getuige de foto’s, en ik veronderstel dat ik er deugd van heb gehad, al zal dat voor mijn voet net iets minder zijn. Maar wie maalt er om een voet? Het gaat toch om de gezonde geest, nietwaar?

(blablabla, blablabla.)

En als u mij nu wilt excuseren. Ik ga moet even gaan liggen, met mijn pikkels omhoog. Met een glas wijn en een stuk pizza erbij.

 

Groeten uit het Lijsternest #1

2016-11-01-10-33-50

En dan zit je daar: aan de schrijftafel van een illustere streekgenoot, met een leeg tafelblad zo groot als een bed en een uitzicht zoals je je dat alleen maar wensen kunt in dromen zonder einder. Van de weeromstuit bekruipt je een gevoel van onrust, omdat je beseft dat je voor het eerst in eeuwen niets anders te doen hebt dan dat: schrijven.

Schrijven.

Schrijven.

In dit huis hoeft niet gekookt, niet gewassen en niet gepoetst. Er zijn geen nota’s in de schoolagenda, geen kwijtgeraakt turngerief en geen godvergeten brooddozen. Er moeten geen vuile sokken of onderbroeken opgeraapt, geen ramen gelapt en zelfs even geen lessen voorbereid.

Er moet alleen geschreven worden.

Maar dat kan wachten. Heel even nog. Tot het beeld van de late mais die onophoudelijk knispert en ritselt – ook al staat er geen spiertje wind – iets minder hypnotiserend wordt en je aan iets anders kunt denken dan die ene zakdoek, rood met wit, zo’n vijfendertig jaar geleden. Hoe je hem vastbond in het midden van het eindeloze veld, zo prachtig goed verstopt dat niemand hem kon vinden. Hoe de zoektocht gestaakt moest worden omdat de boer in aantocht was voor de oogst. En hoe het ding ook daarna onvindbaar bleef. Niets schoot ervan over; geen reepje, geen draad, geen rafel.

En het geluid van de maaidorser daarbij.

 

2016-11-01-08-13-02

Een workshop! Een workshop!

writing

Tamtamtamtáááám.

Er zit een schrijfworkshop aan te komen, lieve mensjes. Als dát niet lang geleden is!

Oké, ik geef nu al geruime tijd de cursus Literaire Creatie aan het Conservatorium van Kortrijk (info hier), en dat is ook een soort van workshop. Maar dan eentje op lange termijn. Eentje voor wie mij drie jaar aan een stuk kan verdragen en eerlijk: dat is niet iedereen gegeven. Maar het was alweer een tijdje geleden dat u zich nog eens geheel vrijblijvend een dag bij mij kon komen uitleven. Eén dag keihard zwoegen en zweten op papier, en dan bent u weer van mij af.

Is dat niet mooi?

Wel zie: volgende week kan dat. Op vrijdag 26 augustus sta ik van 10u tot 17u geheel te uwer beschikking in het mooie Diksmuide. Er is natuur, er is papier en inkt, ik ben er en hopelijk bent u er ook!

Inschrijven kan nog, en wel hier!

 

Het schoonste beroep ter wereld

Deze morgen haalde ik voor het eerst in maanden mijn fiets van stal: het was mooi weer en ik had nog foto’s nodig voor een kinderboek over treinen waaraan ik momenteel de laatste hand leg. Hier om de hoek hebben wij toevallig een oud treinstation, met vlak daarbij een fietsroute die door de oude spoorwegbedding loopt. Ik vertrok dus vol goede moed, fietste, maakte foto’s en fietste nog wat. (hijg hijg) Al snel had ik door dat nergens nog iets van de oude spoorweg te zien was, dus besloot ik om gewoon maar wat te fietsen. Tot in Spiere zou ik gaan, om daar even dag te zeggen tegen een vriendin. Maar Spiere is ver (hijg hijg), zag ik op mijn gps. Enfin, toch voor een totaal ongeoefende fietser als ik, bij deze temperaturen en zonder water (ik weet het: van enige grondige voorbereiding heeft men mij nog nooit kunnen betichten).

Maar goed.

Om een lang verhaal kort te maken: ik kwam aan bij het kanaal Bossuit-Kortrijk. En daar zag ik een boot. En nog een. En nog een. Twee minuten later was ik in gesprek met de mannen van de Waterwegen. Er groeide een nieuw boek in mijn hoofd. Ik verzamelde feitjes, websites en telefoonnummers, om misschien ooit eens mee te varen op een inspectietocht. Het boek groeide. Nog een kwartier later zat ik aan de overkant van datzelfde kanaal, in de kajuit bij een gepensioneerd Brits koppel, dat mij honderduit over hun leven op het water vertelde. We lachten en wisselden verhalen uit over waterhoentjes, meerkoeten, eksters en zwanen. Het boek was ondertussen onontkoombaar geworden.

Ik wil maar zeggen: het was een prachtige morgen en ik heb effenaf het schoonste beroep ter wereld.

2016-06-07 10.27.35  2016-06-07 12.02.21  2016-06-07 11.37.25  2016-06-07 11.39.59-2    2016-06-07 10.30.25  2016-06-07 10.12.39

Rituelen

lijsternest

 

Vandaag is het Erfgoeddag, en het mooie thema dit jaar is Rituelen. Een uitgelezen kans dus om in musea, archieven, erfgoedbibliotheken en dies meer je licht op te steken en een stuk verstandiger dan je al was weer huiswaarts te keren.

Ook ik doe mee en dat was al jaren geleden. Ik werd door de immer enthousiaste medewerkers van het Lijsternest uitgenodigd om een verhaal voor te lezen van Stijn Streuvels.

Grootmoederken is geen vrolijke vertelling, laat ik u dat alvast meegeven. Maar het is wel een mooi verhaal in een prachtige rijke taal, over leven en dood, armoede en tegenslag, hoop, moed en menselijke waardigheid. Ik lees voor rond 13u, dus spring gerust binnen als u niets anders te doen hebt vandaag. En als u niet naar mijn (enigszins zwaarmoedige) verhaal wilt luisteren: er zijn nog tal van andere voorlezers, én het Lijsternest is ook gewoon een bijzonder mooie en interessante locatie. Eerlijk: het is toch schijtweer, nietwaar?

 

(En neen, mijn leven is niet druk en chaotisch. Het is rijk en gevarieerd. Zullen we dat afspreken? Als u het alvast gelooft, doe ik dat misschien ook.)

To Do

2016-04-20 09.56.46-2

Ik hou van lijstjes. Meer nog: ik ben er zot op. Leeslijsten, boodschappenlijstjes, weekmenu’s, bloglijstjes, schrijflijstjes, bucket lists, verlanglijstjes,… noem maar op. Als ze maar aangevuld en/of afgestreept kunnen worden.

Ik hou zelfs van to do lijstjes.

Maar je weet dat het nét iets te druk begint te worden wanneer je ’s morgen geen lijst meer durft te maken. Omdat ’s avonds nog niet de helft afgestreept zal zijn.

Elk jaar is er wel zo’n periode. Soms zelfs meer dan een. En dit jaar leek er eventjes geen einde aan te komen.

Maar zie!

De vier schrijfopdrachten sinds januari raakten af, de boekpresentatie met mijn leerlingen dictie volgende week is zo goed als rond, de bundel ‘Stille Waanzin’ die ik met mijn cursisten Literaire Creatie eind mei uitbreng begint stilaan vorm te krijgen, ons horror-verteltheaterproject ‘Alice’ wordt wondermooi en ik leef en adem nog steeds. En de Echtgenoot en de kinders ook. Ze zien er zelfs nog steeds min of meer gezond en proper uit.

Alles komt goed.

Jeugdboekenweek 2016

2015-10-27 08.59.24-2

Nog even ademhalen. Nog even door regen, sneeuw, hagel, weer en wind baggeren en vloeken op de kou. Nog heel even, want straks is het voorjaar. Officieel. Want straks is het Jeugdboekenweek. En iedereen weet dat tijdens de Jeugdboekenweek de wereld ontdooit, de bomen in bot staan en de lente echt begint.

Vanaf volgende week ga ik dan ook officieel van start met mijn Ronde van Vlaanderen. Ik bezoek 21 bibliotheken en scholen in heel Vlaanderen, voor 50 lezingen. Dat zijn omgerekend ongeveer evenveel uren in de wagen of op de trein – het aantal kilometers durf ik niet te berekenen -, een wasmand broodjes gezond, vijftien emmers koffie en een 2.000-tal kinders die ik ga entertainen.

Ik ga vertellen, voorlezen, prenten en foto’s laten zien van mijzelf, mijn boeken en mijn personages. Ik ga toneelspelen, vragen beantwoorden, zurfen en schreeuwen. Ik laat, kortom, mijn eigen hysterische prettig gestoorde zelf volledig los op de Vlaamse schoolgaande jeugd tussen 5 en 12 jaar. En ik ga daar zoals elk jaar ongelofelijk van genieten. (Zij hopelijk ook.)

Agenda:

  • maandag 29 februari – Alken
  • dinsdag 1 maart – Linter
  • maandag 7 maart – Avelgem (een thuismatch, juij!)
  • dinsdag 8 maart – Damme
  • donderdag 10 maart – Staden en Izegem
  • vrijdag 11 maart – Waasmunster
  • zondag 13 maart – Brugge
  • maandag 14 maart – Overpelt
  • dinsdag 15 maart – Neerpelt
  • woensdag 16 maart – Overpelt
  • donderdag 17 maart – Roeselare en Ledegem
  • vrijdag 18 maart – Lendelede
  • maandag 21 maart – Kessel-Lo
  • dinsdag 22 maart – De Haan (de zee, juij!)
  • donderdag 24 maart – Hemiksem
  • vrijdag 25 maart – Wingene
  • dinsdag 12 april – Lovendegem
  • woensdag 13 april – Lovendegem
  • maandag 18 april – Genk
  • dinsdag 26 april – Otegem

En daarna is er weer tijd om te ademen. En te schrijven.

Verslagje

2015-06-25 09.49.29-1Het was een mooie prijsuitreiking.

Er waren bloemen, drankjes en oorkondes. En vooral: er waren kinderen en jongeren. Dezelfde kinderen en jongeren die onze boeken gelezen hadden en met een zeer kritische blik beoordeeld. Ze deelden hun ervaringen met het publiek, analyseerden de boeken – fileerden ze soms tot in de kleinste details, niets was aan hun aandacht ontsnapt –, beargumenteerden en enthousiasmeerden. Ze waren ongelofelijk.

Het was hartverwarmend om te zien hoe aanstekelijk hun enthousiasme werkte, hoe ze zich in deze tijd van virtuele en andere overload totaal konden verliezen in een boek en hoeveel tijd en liefde ze erin gestoken hadden om dat zo precies mogelijk over te brengen. Hoe ze hun favoriete passages voorlazen, zodat het publiek er stil van werd.

Het was een prachtige prijsuitreiking, waar de liefde voor boeken zo overduidelijk uit sprak. (Ik had twee glazen wijn nodig bij de maaltijd achteraf om van de emoties te bekomen.)

2015-06-25 15.52.53-1      2015-06-26 09.35.26

Met speciale dank aan de fantastische Jury der Jungen Kritiker (vlnr: Jacqueline, Axel, Tobias en Zoé), Mirjam Morad, Kaatje Vermeire en het Vlaams Fonds voor de Letteren!

 

Hab keine Angst!

2015-06-24 17.54.27-1

Twintig jaar geleden was ik voor niets of niemand bang.

Ik boekte een verre reis, stapte op het vliegtuig en vloog in mijn eentje naar de andere kant van de wereld. Ik liftte, ook bij nacht en ontij, legde snel contacten en stond niet of nauwelijks stil bij mogelijke gevolgen of gevaren.
Ondertussen zijn we twintig jaar en drie kinders verder en heb ik schrik van alles. Of zo lijkt het soms toch: ik voel me opgelaten als ik in mijn eentje voor drie dagen naar Limburg vertrek tijdens de Jeugdboekenweek, heb last van zenuwen wanneer ik meer dan twee overstappen moet regelen in het openbaar vervoer en sterf een beetje wanneer ik een vlucht naar Wenen boek. Voor in mijn eentje. En een hotel – iets wat ik vroeger trouwens nooit deed, ik zag wel waar ik terecht kwam.

Maar kijk: het is gelukt. Ik boekte, vloog, treinde en huppelde zonder problemen het ene land uit en het andere in. Ik voelde me stap voor stap een beetje meer zoals ik vroeger was. In het vliegtuig viel ik in slaap tussen twee wildvreemde mensen (waarvan er eentje behoorlijk snurkte) en had daar niet de minste moeite mee. Ik had een pracht van een dag in het schitterende Wenen en werd tot tweemaal toe aangesproken door mensen die me de weg vroegen (note: niet omdat ik met een stadsplan in mijn handen liep. Neen neen!) en ervan uit gingen dat ik Weense was. Het hoeft geen betoog dat ik ze helaas niet heb kunnen helpen. Mijn Duits is zelfs niet toereikend om hen de verkeerde kant op te sturen.

En het beste moet nog komen. Morgen bezoek ik de Nationalbibliothek, het museum met de grootste collectie Schiele en Klimt én ik mag een prijs in ontvangst nemen. Voor een boek met een hoofdpersonage waarop ik volgens de organisator van de prijs op bijzonder goed lijk – en we hebben elkaar alleen nog maar via de mail ontmoet.

Nooit meer angst dus!

2015-06-24 20.41.00

Zoeperverhaal gezocht!

 

 

banner

 

Op zaterdag 25 april is het zover: de allereerste Kinderboekendag ooit. Meer dan 100 auteurs en illustratoren doen die dag hun ding in boekhandels over heel Vlaanderen en Brussel.

Ook ik zal erbij zijn, en wel in de onnavolgbare boekhandel Etiket in Deerlijk.

En dit is wat ik ga doen: ik lees voor uit en vertel over Zoeperman, én ik breng mijn allerbeste balpen mee. Mijn Zoeperbalpen. Heb jij zin om samen met mij een nieuw verhaal te verzinnen? Kom dan zeker langs. Wie weet schrijven we samen wel het volgende boek van Zoeperman…

 

praktisch: voor kinderen vanaf 6 jaar | duurt ongeveer 1 uur | gratis natuurlijk, maar wel even reserveren via Etiket, want de zitjes zijn beperkt (056775023 of info@boekhandeletiket.be)

 

kinderboekendag affiche         2015-04-16 15.27.54